اسلام ناب



احساس، نیرویى است مشترك بین انسان و حیوان كه به كمك آن مى‏توان آنچه را كه نیاز به فكر و اندیشه ندارد، درك كرد. بعضى از حیوانات، احساسى پیشرفته‏تر از انسان دارند. واضح است كه با احساساتى همچون لمس كردن، بوییدن و چشیدن یا به عبارت دیگر، با جهان احساسى، نمى‏توان هستى را شناخت، همچنان كه اگر كسى در تاریكى بدن فیل را لمس كند، نمى‏تواند شكل آن را براى ما توصیف كند. او اگر پاى فیل را لمس كرده باشد، آن را مانند ستون مى‏پندارد، اگر به خرطوم آن دست رسانده باشد آن را مانند ناودان مى‏داند و ....
اگر ما تك‏تك پدیده‏هاى عالم را هم مورد مطالعه قرار دهیم و نسبت به اجزاى جدا از هم شناخت پیدا كنیم (جهان‏شناسى)، باز هم نسبت به كل جهان به بینشى نمى‏رسیم.
جهان احساسى و جهان‏شناسى با جهان‏بینى تفاوت دارند. در جهان‏بینى، ما نسبت به كل عالم وجود به قضاوت مى‏نشینیم، درحالى‏كه در جهان‏شناسى در مورد تك‏تك پدیده‏ها (مانند مساحت كره زمین، فاصله زمین از خورشید و ...) بحث مى‏كنیم. بنابراین، جهان‏بینى یعنى نوع بینش و تفكر ما درباره كل جهان هستى و نظام آن و به عبارت دیگر، تفسیر ما از كل جهان؛ مثلًا، اینكه آن را مخلوق مى‏دانیم و برایش به خالقى قایلیم.
منبع:جهان بینى و شناخت - ص 16




طبقه بندی: كلیات،  جهان شناسی، 
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
به اشتراک گذاری:

نوشته شده در تاریخ : جمعه نهم اردیبهشتماه سال 1390 توسط : احمد صادقی